جنگ، گرانی و مردمی که هر روز فقیرتر میشوند
فرخنده امیری
جنگ، تحریم، تنش سیاسی یا هر بحران دیگری، هر اسمی که داشته باشد، یک نقطه مشترک دارد؛ اولین قربانی آن مردم هستند. مردمی که نه در تصمیمگیریها نقشی دارند و نه در آغاز بحرانها، اما همیشه سنگینترین هزینه را با سفرههای کوچکتر، قدرت خرید کمتر و آیندهای مبهمتر پرداخت میکنند.
مملکت آنلاین، سالهاست که زندگی مردم با واژههایی مانند تورم، گرانی، کاهش ارزش پول، افزایش قیمت کالاهای اساسی و کوچک شدن سفرهها گره خورده است. هر بار هم که بحرانی تازه رخ میدهد؛ از تنشهای نظامی گرفته تا تحریمها یا بیثباتیهای اقتصادی، اولین چیزی که جهش میکند قیمتهاست، نه درآمد مردم.
درگیریها و تنشهای نظامی میان ایران و آمریکا و نااطمینانی ناشی از آن، همانند بسیاری از جنگها، میتواند بر بازارهای انرژی، تجارت و انتظارات تورمی اثر بگذارد و فشار اقتصادی را تشدید کند. افزایش قیمت نفت، اختلال در تجارت و نگرانی فعالان اقتصادی از جمله عواملی هستند که میتوانند به موج تازهای از گرانی دامن بزنند.
اما واقعیت تلخ این است که حتی اگر جنگی هم در کار نباشد، مردم سالهاست با گرانیهای پیدرپی دستوپنجه نرم میکنند.
قیمت کالاهای اساسی، اجاره مسکن، دارو، آموزش، پوشاک و خدمات، یکی پس از دیگری افزایش پیدا میکند، اما درآمد بسیاری از خانوادهها با این سرعت رشد نمیکند. نتیجه روشن است؛ خانوادههایی که هر روز ناچارند از بخشی از نیازهای خود بگذرند.
امروز بسیاری از مردم دیگر از گرانی تعجب نمیکنند؛ فقط منتظرند ببینند این بار نوبت گران شدن کدام کالا یا خدمت است. این عادی شدن گرانی، شاید از خود گرانی هم نگرانکنندهتر باشد.
در چنین شرایطی، کسبوکارهای کوچک نیز زیر فشار هزینهها، کاهش قدرت خرید مردم و بیثباتی بازار قرار میگیرند. تولیدکننده، فروشنده و مصرفکننده، هر سه در چرخهای گرفتار میشوند که خروج از آن هر روز دشوارتر میشود.
مردم بیش از هر چیز به ثبات اقتصادی، شفافیت، سیاستگذاری قابل پیشبینی و حفظ قدرت خرید نیاز دارند. زیرا جنگ، تحریم یا هر بحران دیگری دیر یا زود پایان مییابد، اما آثار اقتصادی آن اگر مدیریت نشود، میتواند سالها در زندگی مردم باقی بماند.
هیچ جامعهای با گرانی مداوم، کاهش قدرت خرید و نااطمینانی اقتصادی، احساس آرامش و امید نخواهد داشت. چه بحران از جنگ ناشی شود، چه از تصمیمهای اقتصادی یا عوامل دیگر، آنچه در نهایت اهمیت دارد این است که بار اصلی مشکلات نباید تنها بر دوش مردم باشد. مردمی که سالهاست هزینه بحرانهای مختلف را میپردازند و انتظار دارند نتیجه سیاستها، بهبود کیفیت زندگی و امنیت اقتصادیشان باشد، نه دشوارتر شدن هر روزِ معیشتشان.
انتهای پیام/
ارسال نظر