کاهش تابآوری اجتماعی؛ جامعهای خسته در برابر بحرانها
در سالهای اخیر، مفهوم تابآوری اجتماعی بیش از گذشته مورد توجه کارشناسان قرار گرفته است؛ مفهومی که به توان جامعه برای مقابله با بحرانها، فشارها و تغییرات ناگهانی اشاره دارد. با این حال، نشانههای کاهش تابآوری در لایههای مختلف جامعه بهوضوح دیده میشود؛ موضوعی که میتواند پیامدهای جدی برای ثبات اجتماعی به همراه داشته باشد.
به گزارش مملکت آنلاین، افزایش مشکلات اقتصادی، نااطمینانی نسبت به آینده، فشارهای روانی و تکرار بحرانهای پیدرپی، از جمله عواملی هستند که توان سازگاری افراد و گروهها را تضعیف کردهاند. بسیاری از شهروندان در مواجهه با مشکلات، احساس ناتوانی و فرسودگی میکنند و همین مسئله باعث کاهش مشارکت اجتماعی و همبستگی جمعی میشود.
جامعهشناسان معتقدند زمانی که تابآوری اجتماعی کاهش مییابد، اعتماد عمومی نیز آسیب میبیند. در چنین شرایطی، افراد کمتر به حمایتهای اجتماعی تکیه میکنند و تمایل به انزوا افزایش مییابد. این روند میتواند زمینهساز بروز نارضایتیهای اجتماعی و گسترش آسیبهای روانی و رفتاری شود.
از سوی دیگر، نقش نهادهای اجتماعی، رسانهها و سیاستگذاران در تقویت تابآوری جامعه بسیار حیاتی است. اطلاعرسانی شفاف، ایجاد حس امنیت روانی، حمایت از اقشار آسیبپذیر و تقویت شبکههای اجتماعی محلی، از جمله اقداماتی است که میتواند توان جامعه را در مواجهه با بحرانها افزایش دهد.
کارشناسان تأکید میکنند که تابآوری اجتماعی یک ویژگی ذاتی نیست، بلکه مهارتی قابل تقویت است. سرمایهگذاری در حوزه آموزش، سلامت روان و مشارکت اجتماعی، میتواند جامعهای مقاومتر و امیدوارتر بسازد. در دنیای پرچالش امروز، توجه به این موضوع نه یک انتخاب، بلکه ضرورتی اجتنابناپذیر است.
انتهای پیام/