بلندترین پله برقی دنیا کجاست؟

به گزارش مملکت آنلاین، بزرگ‌ترین پله برقی روباز دنیا اکنون به‌طور رسمی پذیرای مسافران است. این سازه‌ی عظیم که با طول بیش از ۸۰۰ متر در استان جنوب غربی چونگ‌کینگ چین قرار دارد، مسیری تازه را برای دسترسی ساکنان محلی به مناطق مرتفع فراهم کرده است.

بزرگ‌ترین پله متحرک روباز دنیا که «پلکان برقی الهه» نامیده شده است، از مرکز شهر ووشان عبور می‌کند و مسیری مستقیم را از پایین یک شیب تند به سمت ارتفاعات فراهم می‌آورد. سازه به‌گونه‌ای طراحی شده است که گویی تا آسمان امتداد دارد، اما فیلم‌ها و تصاویر منتشرشده نمی‌توانند مقیاس واقعی و عظمت آن را به‌طور کامل نشان دهند.

طبق گزارش فایننشال تایمز، صعود از ابتدا تا انتهای پلکان برقی الهه تقریباً ۲۱ دقیقه طول می‌کشد و قطعاً بزرگ‌ترین سازه در نوع خود در دنیا محسوب می‌شود. هوانگ وی، رئیس تیم طراحی پروژه و مهندس شرکت گروه مهندسی راه‌آهن اریوان چین به فایننشال تایمز گفت: «تا جایی که اطلاع دارم، پروژه‌ی مشابهی وجود ندارد که از نظر مقیاس با ما برابری کند یا از آن پیشی بگیرد.»

پلکان متحرک الهه از مجموعه‌ای متشکل از حدود ۲۴ پله متحرک و آسانسور جداگانه تشکیل شده است که همگی به عنوان یک سیستم یکپارچه عمل می‌کنند. پله‌های متحرک این مجموعه توسط شرکت سوئیسی شیندلر تولید شده‌اند و کارخانه سازنده آن‌ها در شمال شهر شانگهای قرار دارد. شرکت شیندلر همچنین پیش از این، حدود ۱۴۰۰ دستگاه پلکان متحرک را برای سیستم متروی شهر چونگ‌کینگ فراهم کرده بود.

پلکان متحرک الهه از زمان افتتاح، مورد استقبال گسترده‌ای قرار گرفته است؛ به‌ویژه اینکه شهر ووشان پیش‌تر نیز میزبان پلکان متحرک نمادین کراون بود که در دهه ۱۹۹۰ ساخته شده بود. براساس آمارها، به‌طور میانگین روزانه ۹هزار نفر از این پله برقی استفاده می‌کنند و هزینه استفاده از آن حدود ۰٫۴۳ دلار برای هر ساعت است. یکی از مسئولان رسمی اعلام کرده که تنها در طول جشنواره بهار ماه گذشته، ۴۵۰هزار نفر از پلکان برقی الهه استفاده کردند.

شیه هونگ‌مین، شهروند ۴۴ ساله که از یک سکونتگاه روستایی نزدیک بازدید می‌کرد، ابراز امیدواری کرد که شهر خودش نیز چیزی شبیه به این پله برقی را نصب کند. او به فایننشال تایمز گفت: «پیاده‌روی بسیار خسته‌کننده است.»

پله برقی الهه، کار طاقت‌فرسای حمل کالا را برای بسیاری از حمل‌کنندگان کالاهای بزرگ راحت می‌کند. این افراد پیش‌تر مجبور بودند اجناس را با استفاده از چوب‌های بامبو و طناب یا کارتن‌های سنگین بر دوش خود حمل کنند.