وقتی اینترنت، ابزار توسعه نیست؛ ابزار جریمه کاربران میشود!
در حالی که کاربران هنوز از افزایش قیمت بستههای اینترنت شوکهاند، حالا تغییرات تازه در نحوه محاسبه مصرف، موج جدیدی از اعتراضها را به راه انداخته است. اینترنت داخلی که سالها با تعرفه نیمبها محاسبه میشد، دیگر آن امتیاز را ندارد و از سوی دیگر، مصرف اینترنت بینالملل با ضرایب چندبرابری از حجم بسته کاربران کسر میشود. در این میان، برخی شرکتهای ارائهدهنده اینترنت نیز با اعمال ضرایب عجیب برای آپلود و دانلود، عملاً هزینه واقعی استفاده از اینترنت را چند برابر کردهاند.
به گزارش مملکت آنلاین، اینترنت این روزها زودتر از آنچه تصور میشود تمام میشود.
اینترنت داخلی؛ از «حمایت» تا حذف امتیاز
یکی از معدود مزایایی که کاربران ایرانی داشتند، نیمبها بودن ترافیک داخلی بود؛ سیاستی که قرار بود مردم را به استفاده از خدمات داخلی تشویق کند. اما حالا همان ترافیک داخلی نیز با تعرفه عادی محاسبه میشود و این امتیاز عملاً حذف شده است.
تصمیمی که نه تنها انگیزهای برای استفاده از سرویسهای داخلی باقی نمیگذارد، بلکه هزینه استفاده روزمره کاربران را نیز افزایش میدهد.
اینترنت بینالملل؛ هر یک گیگ، ۲.۷ گیگ حساب میشود!
از آن عجیبتر، نحوه محاسبه اینترنت بینالملل است. کاربر یک گیگابایت مصرف میکند، اما از حجم بسته او معادل ۲.۷ گیگابایت کسر میشود.
این یعنی کاربری که تصور میکند یک بسته ۱۰۰ گیگابایتی خریده، در عمل برای استفاده از اینترنت جهانی، چیزی حدود ۳۷ گیگابایت واقعی در اختیار دارد.
این دیگر افزایش قیمت نیست؛ کاهش پنهان حجم بستهها است.
ضرایب عجیب؛ هر شرکت، قانون خودش را دارد؟
تصویر منتشرشده از گزارش مصرف یک شرکت ارائهدهنده اینترنت، نکته نگرانکننده دیگری را نشان میدهد.
در این گزارش:
ترافیک داخلی با ضریب ۱.۶ محاسبه شده است.
ترافیک بینالملل با ضریب ۴ محاسبه شده است.
به زبان ساده، اگر کاربر یک گیگابایت اینترنت بینالملل مصرف کند، ممکن است چهار گیگابایت از حجم بسته او کسر شود.
این سؤال جدی مطرح است که:
این ضرایب بر چه اساسی تعیین میشوند؟
آیا نهاد ناظر از این شیوه محاسبه اطلاع دارد؟
و مهمتر از همه، آیا هنگام فروش بستههای اینترنت، این ضرایب بهصورت شفاف به کاربران اعلام میشود؟
افزایش قیمت، کاهش حجم، ضرایب چندبرابری؛ سهم کاربر چیست؟
وقتی قیمت بستهها افزایش پیدا میکند، تعرفه اینترنت داخلی عادی میشود، اینترنت بینالملل با ضریب چندبرابری محاسبه میشود و برخی شرکتها نیز ضرایب سنگینتری اعمال میکنند، نتیجه فقط یک چیز است:
کاربر برای همان میزان استفاده، چند برابر گذشته هزینه میپردازد.
اینترنت که باید زیرساخت توسعه، آموزش و کسبوکار باشد، به کالایی تبدیل شده که هر روز گرانتر و دسترسی به آن محدودتر میشود.
جمعبندی
افزایش قیمت، حذف نیمبها، اعمال ضرایب سنگین و نبود شفافیت در محاسبه مصرف، مجموعهای از تصمیماتی است که فشار آن مستقیماً بر دوش کاربران قرار گرفته است.
واقعاً اگر قرار باشد هر روز قانون جدیدی برای گرانتر شدن اینترنت وضع شود، دیگر مقایسه با داستانهای قدیمی هم بیراه نیست؛
باز هم صد رحمت به داروغه ناتینگهام؛ او دستکم مالیاتش را آشکارا میگرفت، نه با ضرایب پنهان و محاسبات پیچیده!
انتهای پیام/
ارسال نظر