دلیل قرار گرفتن اگزوز غیرواقعی در خودروهای روز دنیا چیست؟

به گزارش مملکت آنلاین،  طراحی خودرو همیشه میدان نبرد میان زیبایی و مهندسی بوده است. از یک سو طراحان تلاش می‌کنند تا محصولی چشم‌نواز خلق کنند و از سوی دیگر، مهندسان باید محدودیت‌های فنی را رعایت کنند. یکی از نقاطی که این تضاد به‌ خوبی دیده می‌شود، بخش عقب خودرو و به‌ طور خاص خروجی اگزوز است؛  قطعه‌ای که زمانی صرفا یک لوله ساده بود، اما حالا به عنصری پیچیده در طراحی تبدیل شده است.  

براساس گزارش carbuzz، نمای جلو بیشترین توجه را در تبلیغات به خود جلب می‌کند، اما نمای عقب هم نقش تعیین‌کننده‌ای در تصمیم خرید دارد. خریداران انتظار دارند که خودرو از هر زاویه‌ای جذاب باشد و این موضوع باعث شده تا طراحی عقب به یکی از حساس‌ترین بخش‌ها تبدیل شود.

برای رسیدن به این هدف، خودروسازان از عناصر بصری مختلفی مانند چراغ‌های کشیده یا دیفیوزرهای اسپرت استفاده می‌کنند. در این میان، خروجی‌های اگزوز نمایشی هم به ابزاری برای القای حس قدرت و لوکس بودن تبدیل شده‌اند، حتی اگر عملکرد واقعی نداشته باشند.

برای سال‌ها، طراحان خودرو با یک مشکل همیشگی روبه‌رو بودند: لوله اگزوز. این قطعه مکانیکی که باید در پایین سپر عقب قرار می‌گرفت، اغلب با خطوط تمیز و طراحی‌های مدرن همخوانی نداشت. در حالی که مهندسان آن را یک ضرورت می‌دانستند، اما طراحان به دنبال راهی بودند تا این عنصر ناخوشایند را پنهان یا زیباتر کنند.

نتیجه این کشمکش، تولد سراگزوزهای تزئینی بود؛ راه‌حلی که به طراحان اجازه می‌داد تا ظاهر خودرو را کنترل کنند، بدون اینکه درگیر محدودیت‌های فنی لوله‌کشی واقعی شوند.

سراگزوزهای تزئینی؛ نماد قدرت یا فقط ظاهر؟

سراگزوزهای کرومی با دهانه بزرگ زمانی یادآور موتور V۸ عضلانی بود. لوله‌های دوقلو نشان می‌داد که شما قطعا چیزی جدی‌تر از حد معمول زیر کاپوت دارید. اگر چهار خروجی در عقب می‌دیدید، می‌فهمیدید که این احتمالا یک مدل پرچمدار است. با گذشت زمان، همین ماجرا این فکر را به سر طراحان انداخت که چرا با یک طراحی غیرواقعی، این القای حس قدرت را به خودروهای عادی دیگر نیاوریم؟

بسیاری از طراحان دست خود را رو نمی‌کردند، اما مرسدس بنز با معرفی ۲۰۱۸ CLS نشان داد که قرار است با خروجی‌های اگزوز به عنوان یک ابزار ظاهری برای القای حس قدرت رفتار کند.

دهه ۲۰۱۰ به دوران اوج مد سراگزوز تبدیل شد. بسیاری از سدان‌ها و شاسی‌بلندهای معمولی دارای فرم‌های خروجی تزئینی، قاب‌های کرومی یا سراگزوزهای ادغام‌شده در سپر بودند. در این دوران، سراگزوزهای تزئینی تقریبا از خود سیستم اگزوز مهم‌تر شدند. شرکت‌ها ابایی نداشتند که اگر احساس می‌کردند این نوع تصویرسازی ارزش تجاری دارد، سراگزوز را از بقیه سیستم جدا کنند.

هرچند که بسیاری از ماشین‌بازها مخالف استفاده از اگزوزهای فیک بودند و هستند، اما طرف مقابل هم دلایل خودش را دارد.  صرف‌نظر از ظاهر، دلایل عملی برای انتخاب سراگزوزهای تزئینی توسط سازندگان وجود دارد. یکی از آن‌ها مربوط به دوده است؛ زیرا موتورهای بنزینی با پاشش مستقیم (Direct Injection)، ذرات معلقی تولید می‌کنند که می‌تواند لوله‌های اگزوز را سیاه کنند و مشکلی بزرگ‌تر برای آن طراحان حساس ایجاد نمایند. یک خروجی تزئینی تمیز باقی می‌ماند، در حالی که یک لوله مخفی رو به پایین مانع از کثیف شدن نمای عقب خودرو می‌شود.

در همین حال، گرما عامل اصلی دیگری در تعیین موقعیت اگزوز واقعی بود. کل سیستم چنان داغ می‌شود که لوله‌ها می‌توانند منبسط شده و در جای خود حرکت کنند، که این موضوع هنگام اتصال به یک شیء ثابت در عقب چالش‌برانگیز است. همچنین قرار دادن یک لوله فلزی داغ در نزدیکی تزئینات پلاستیکی که معمولا بخش عقب خودرو را زینت می‌دهند، سخت بود، زیرا آن تزئینات ممکن بود تغییر شکل دهند.

به تدریج، گرما دیگر فقط یک مشکل زیبایی‌شناختی نبود، چرا که سپرهای عقب اکنون دارای سنسورها، عناصر روشنایی، ساختارهای ضربه‌گیر و فرم‌های قالب‌گیری‌شده پیچیده بودند. قطعا با در نظر گرفتن قطعات یدکی گران‌قیمت، می‌خواهید از خطر آسیب ناشی از گرمای بیش از حد جلوگیری کنید.

برخی سازندگان هم لوله‌های اگزوز واقعی را کمی عقب‌تر از خروجی نمایشی قطع می‌کردند تا در صورت برخورد جزئی از عقب، به سیستم اگزوز آسیبی نرسد. برخی مقررات در بازارهای کشورها هم ممکن است تعیین کنند که اگزوز تا چه حد می‌تواند از سپر فراتر رود. بنابراین، اگر لوله عقب‌تر از خود سپر متوقف شود، طراحان می‌توانند آن نگرانی را از معادله حذف کنند. تمام این دلایل توضیح می‌دهند که چرا سازندگان شروع به پنهان کردن سخت‌افزار واقعی اگزوز کردند.

بازگشت به اصالت؛ پایان یک ترند؟

در سال‌های اخیر، بسیاری از خریداران نسبت به سراگزوزهای تزئینی دیدگاه منفی پیدا کرده‌اند. آن‌ها این طراحی را نوعی ظاهر سازی می‌دانند که با واقعیت فنی همخوانی ندارد. همین موضوع باعث شده تا برخی خودروسازان به سمت شفافیت بیشتر و استفاده از اگزوزهای واقعی بازگردند.

آئودی شاید بیشترین نزدیکی را با داستان سراگزوزهای تزئینی داشته باشد؛ چرا که خروجی‌های تزئینی یا مخفی را به برخی از مدل‌های احتراقی مختلف خود اضافه کرده است. اما در سال ۲۰۲۴، این شرکت اعلام کرد که خودروهای احتراقی اکنون دارای لوله‌های اگزوز گرم و قدرتمند خواهند بود که ظاهرا پاسخی به بازخوردهای مشتریان است.

به نظر می‌رسد که بی‌ام‌و نیز همین مسیر را دنبال می‌کند؛ مدیر طراحی این شرکت گفته که سراگزوزهای قابل رویت در مدل‌های M این شرکت باقی خواهند ماند و واقعی خواهند بود. همه این‌ها نشان می‌دهد که «اصالت» اکنون در حال تبدیل شدن به یک امتیاز بزرگ است.

در حالی که بی‌ام‌و و آئودی ممکن است رویکرد خاص خود را به این چالش داشته باشند، اما بسیاری از خودروهای دیگر همچنان دارای قاب‌های تزئینی و لوله‌های پنهان پشت تزئینات قابل مشاهده هستند. با اینکه رویکرد دقیق ممکن است از مدلی به مدل دیگر متفاوت باشد، اما اگر خم شوید و زیر خودرو را نگاه کنید، به راحتی می‌توانید مقصران را شناسایی کنید.

شاید کنایه‌آمیز باشد که مصالحه بر سر سراگزوزهای تزئینی در نهایت به دلیل اعتراض خریداران، ارزش واقعی خود را از دست داد. مصرف‌کنندگان به تدریج متوجه این توهم شدند و وقتی این اتفاق افتاد، خودِ آن توهم دیگر اعتباری اضافه نمی‌کرد. این امر صنعت را برانگیخت تا از آن دوران تظاهر فاصله بگیرد.

برداشت بزرگ‌تر این نیست که خودروها سراگزوزهای تزئینی دارند چون طراحان فریبکار هستند؛ چرا که پاسخ بسیار پیچیده‌تر است. خودروسازی مدرن شرکت‌ها را ملزم می‌کند تا به طور همزمان به قدرت، تمیزی و دقت بپردازند و بنابراین یک خروجی تزئینی می‌تواند در هر سه زمینه، بسیار آسان‌تر از یک لوله سنتیِ نمایان، ایفای نقش کند.