ادب بندگی و عبادت در سیمای امام علی (ع)

به گزارش سرویس اجتماعی مملکت آنلاین ، عرفان و فرق عرفانی، امروزه از مسائل مهم بسیاری از جوامع بشری، من جمله کشور ما محسوب می شود.

چه بسیاری از جوانان، که به دنبال حقایق عرفان هستند؛ اما به دلیل ضعف سطح آگاهی، چشم بسته، مرید افراد شرور و باصطلاح سالکان دروغین فرق انحرافی می گردند که عرفان خود را بزهد امام علی (ع) نسبت می دهند.

اما به این نکته بی توجه اند که عرفان امام علی (ع)، نشات گرفته از قرآن و شریعت است.

عرفان او به گونه ای است که در تمامی زوایای زندگی فرد متبلور می گردد؛ فلذا تفکیک قائل شدن بین سخنانشان در نهج البلاغه و مناجات ایشان و دیگر فرمایشات آن حضرت، نیاز به ژرف نگری و ظرافت خاصه است.

از دیدگاه توحیدی امیرالمومنین (عبودیت) ویژگی ذاتی و عمومی همه پدیده هاست و هیچ موجودی به دلیل فقر ذاتی خود، از دایره عبودیت و بندگی بیرون نیست و انسان برای تکامل آفریده شده است، و این تکامل جز از طریق عبادت امکان پذیر نیست.

عبودیت نسبت به ارزش های دیگر جنبه ی کلیدی داشته و ریشه و منبع فضائل و کمالات انسانی به حساب می آید، با امید به آنکه نشر عرفان اصلی موجب رشد معنوی در جوامع شیعی و پیروان آن حضرت واقع شود.

نویسنده: سهیلا نادری جو