عطر نرگس عطر یاس

به گزارش مملکت آنلاین ، - فتانه خانم، چرا رنگت پریده. خانم بگزاده چیزی شده چرا ضربان قلب‌تون بالاست.

با ضربه‌های کوچک و سبکی که به صورت و پشتم می‌خورد نگاهم را از پنجره برمی‌دارم. همکارم بود آمده که شیفت را تحویل بگیرد. من هنوز آماده نشدم. نمی‌دانم ساعت چند است؟ چه وقتی از روز است؟ چند ساعت است که خوابم نبرده و هنوز مات و مبهوت نشسته‌ام و دارم فکر می‌کنم. به خودم به روزگار، به دعا و راز و نیاز، به این که یکی آن بالا چقدر زیبا هوای‌مان را دارد و ما این پایین چه طور از او غافلیم. اینکه زمانی که احساس می‌کنیم به ته خط رسیده‌ایم دست‌مان را می‌گیرد به اتفاقی که به خیر گذشت و عده‌ای دختر جوان را نجات داد.

- خدا را شکر خانم بگزاده. فکر کنم بهتر شدین اگه احتیاجی است بریم دکتر.

آرام زیر لب با خودم می‌گویم: «چهارصدتا دختر، چهارصد تا امانت.» و دوباره اشک از گوشه‌ی چشمانم لیز می‌خورد و تا انتهای لب‌هایم می‌رسد.

همکارم دوباره می‌پرسد: «اگه احتیاجی هست بریم دکتر؟»

لبخندی می‌زنم و سری به حالت نه تکان می‌دهم.

- چیزی شده اتفاقی افتاده؟

چشم‌هایش دودو می‌زند. خیره به همکارم که دلهره را می‌توانستم میان گونه‌های گل افتاده و لب‌های خشکش نمایان بود ببینم.

ناخودآگاه بغضم می‌ترکد و دانه‌های درشت اشک پهنای صورتم را می‌پوشاند.

همکارم کنارم می‌نشیند. زیر گلویش به اندازه‌ی یک سکه بالا آمده اگر حرفی نزنم بغض او هم بی‌شک می‌شکند.

هنوز باور ندارم که چه حادثه‌ای را از سر گذراندم. در حالی که نگاهم را به سمت پنجره می‌کشانم لب تر می‌کنم و آب دهانم را فرو می‌دهم و می‌گویم:

- «دست خودم نیست اگه فقط یک شب دعای فرج رو نخونم خوابم نمی‌‌بره. مثل آدمی سردرگم می‌شم که چیز با ارزشی رو گم کرده. دیشب مثل شب‌های دیگه دعا رو خوندم، یه بند برای سلامتی آقا تسبیح فرستادم در خوابگاه رو قفل کردم. نیمه‌های شب بود که با صدای در چشمام رو باز کردم. یکی آرام در می‌زد. خیلی آرام. گفتم: «کیه.» اما جوابی نشنیدم. گفتم حتما باد بوده یا من اشتباه می‌کنم. آمدم دوباره روی تخت دراز کشیدم و دوباره همان صدای آرام در زدن را شنیدم. دوباره رفتم نزدیک در و پرسیدم: «کیه؟» اما از کسی جواب نداد. راستش ترس زیر پوستم دویده بود و نمی‌تونستم در رو باز کنم آخه کی بود این وقت شب؟»

تشنه‌ام شد. به سمت آشپزخانه رفتم، آشپزخانه که نه اتاقی که وسط آن پرده نصب کرده بودیم و از آن طرفش به عنوان آشپزخانه استفاده می‌کردیم. همین پرده که نصبش کردیم توی اتاق که از آن ورش به عنوان آشپزخانه استفاده کنیم...

به اینجا که می‌رسم دوباره بغضم می‌گیرد. بلند می‌شوم پرده را کنار می‌زنم نزدیک سماور می‌شوم و می‌گویم: «سماور رو یادم رفته بود خاموش کنم. همون یه تیکه سیم لخت برق روی سقف افتاده بود روی سماور اگه صدای در بیدارم نمی‌کردم کُلِ خوابگاه گُر گرفته بود و همه دانشجوها و خودم جزقاله شده بودیم.» رفتم در رو باز کردم. دوتا سنگ کوچیک پشت در بود. هوا آرام بود و هیچ بادی هم نمی‌وزید. نمی‌دونم کی پشت در بود که آمده بود برای کمک...